Kitaplar
Kitapların
Listesi
Remzi
Kitabevi
Sürekli Yazılar
Aydınlanma
Medya Notu
Remzi Kitap Gazetesi
Kitap Söyleşileri
ABD'nin Siyasal İslam'la Dansı
Türk Toplumbilimcileri
İçimizdeki Zalim
Herkesten Bir Şey Öğrendim
Demokrasimizle
Yüzleşmek
Kızlarıma
Mektuplar
Ben
Müsteşarken
21.
Yüzyılda Türkiye
Yozlaşan
Medya ve Yozlaşan Türkçe
Babam,
Oğlum, Torunum
AYDINLANMA
EMRE KONGAR
BUSE
Bizim ikizlerden Ekonomi Profesörü olan Ebru'un bir sözü vardır, genel olarak ülkedeki işlere canımın sıkıldığını görünce:
"Baba, makroyu bırak mikroya bak!" der.
Çevremizdeki olumsuzluklara üzüldüğüm zaman, "Bunlara üzülmekten vazgeç, özel yaşamımızdaki güzelliklere odaklan" demek ister.
Sevgili okurlarıma bugün bir "özel güzellikten" söz etmek istiyorum.
Böylece belki ben de Ebru'nun tavsiyesine uygun olarak, "makrodan" bunalmış okurlarıma "mikro" bir güzellik ve bu güzelliğe bağlı bir umut verebilirim.
Denizle kumun vuslat çizgisinde, üzerimde tek bir şortla yürüyorum...
Birden arkamdan berrak bir çocuk sesi geliyor:
"Siz balık tutmayı biliyor musunuz?"
On-onbir yaşlarında, mavi gözlü, kumral, dünya güzeli bıcır bıcır bir kız çocuğu...
Herhalde benden hızlı yürüyerek arkamdan yaklaşmış...
Sırtıma vurduğum uzun kazma sapını görünce de muhtemelen balık oltasını
anımsayarak benim balık tutmayı bilip bilmediğimi merak etmiş...
Bu soruyu merak etmesinin bir başka nedeni de, kumların üzerinde güneşlenen
ailesinden hayli uzakta balık tutmaya çalışan amcasının yanından dönmekte oluşu.
"Evet biliyorum ama bu kıyıda balık tutulmaz ki" diyorum...
"Ama benim amcam şurada derenin ucunda tutuyor" diyerek çoktan
arkamızda kalmış olan dere ağzını işaret ediyor...
"Demek ki senin amcan çok yetenekli, çünkü olta atanların balık
tutamadıklarını ben yürürken görüyorum" diye yanıt veriyorum.
Arkamdan gelip laf atarak benimle konuşmak isteyen kız belli ki dünyaya açık,
iletişim kurmak istiyor, dostluk arayışı içinde.
"Adın ne" diyorum...
"Buse!"
"Biliyor musun?" diyor, "Ben bir yaşında hala oldum!"
Kendinden çok büyük iki ağabeyi varmış.
Buse, ailenin üçüncü ve uzun bir aradan sonra olan son çocuğu.
Annesi evlerde çalışan bir "temizlik işçisi".
Babası "bir inşaatta bekçi ama güvenlik görevlisi işi yaptığı için polis
maaşı alıyor."
Şimdi işin umutlu tarafına geliyoruz:
"Biz Ankaralıyız, on kişi geldik, amcalarımla filan, on günlüğüne bir ev
kiraladık, ama beşi döndü çünkü onların izni bitti, annemlerle beş kişi kaldık,
biz de üç gün sonra döneceğiz" diyor.
"Gelişen Türkiye'nin saldırı altındaki yaşam biçimi işte bu: Tam bir emekçi
ailesi ama on günlüğüne bir sahil kentinde ev kiralayıp tatile geliyor" diye
düşünüyorum.
"Kaçıncı sınıftasın?"
"Ortaokul bire geçtim."
"Okulu seviyor musun?"
"Evet, çok, hem takdir hem teşekkür belgesi aldım."
"Büyüyünce ne olacaksın?"
İşte o yanıt bütün dünyamı ışıldatıyor:
"Cerrah olacağım!"
Buse herhalde bu yazıyı okumayacak...
Muhtemelen bu konuşmayı ve beni de anımsamayacak...
Kiminle konuştuğunu da hiç bilmeyecek...
Ama ben ve siz onu bileceğiz...
Onun yeni Türkiye'yi kuracak genç kuşağın temsilcisi olduğunu bilerek
umutlarımızı yineleyeceğiz...
Ve belki bir gün Buse'nin cerrah bıçağı hayatımızı kurtaracak...
Aynen yeni Türkiye'yi kurtaracak olan öteki Buse'ler gibi umudumuzu
yeniden yeşerterek!