Emre Kongar'ın Resmi* İnternet Sitesi


Kitaplar
   Emre Kongar Kitapların Listesi
   Green Bullet Remzi Kitabevi

Green Bullet Makaleler

Green Bullet Articles in English

Sürekli Yazılar

  Green BulletAydınlanma
  Green BulletBavul Dergi
  Green BulletMedya Notu
  Green BulletRemzi Kitap Gazetesi

Kitap Söyleşileri

  Green BulletNUTUK
  Green Bullet21. Yüzyılda Türkiye
  Green BulletABD'nin Siyasal İslam'la Dansı
  Green BulletBabam, Oğlum, Torunum
  Green BulletBen Müsteşarken
  Green BulletDemokrasimizle Yüzleşmek
  Green BulletHerkesten Bir Şey Öğrendim
  Green Bulletİçimizdeki Zalim
  Green BulletKızlarıma Mektuplar
  Green BulletTürk Toplumbilimcileri
  Green BulletYazarlar, Eleştiriler, Anılar
  Green BulletYozlaşan Medya ve Yozlaşan Türkçe

Yazılar

  Green BulletUyanan Ejderha: Çin
  Green BulletTrajikomik
  Green BulletKişisel - Genel

Emre Kongar Özgeçmiş Kısa Özgeçmiş

Emre Kongar CV Curriculum Vitae (in English)

Güncel Güncel Arşivi

www.kongar.org Ana Sayfaya Geri Dönüş


 

27 Haziran 2011

İlhan Selçuk'u Anarken...

İlhan Selçuk, uzun bir hastalık döneminden sonra 21 Haziran 2010 tarihinde aramızdan ayrıldı.

Geçen hafta İstanbul, Ankara, İzmir gibi kentlerde onu anma törenleri düzenlendi.

Bu törenlerde hem onun düşünceleri, kişiliği dile getirildi hem de bazı sanat gösterileri yapıldı.

Ben İstanbul'daki töreni izledim.

Konuşmacılar İlhan Bey'in hem kişiliğini hem de düşünce yapısını çok iyi anlattılar.

Esin Afşar'ın hasta hasta söylediği şarkılar başta olmak üzere, bütün gösteriler çok iyiydi.

Meraklısı, ayrıntılar için 23 Haziran tarihli Cumhuriyet'e bakabilir.

Ben o saate canlı yayında olacağım için konuşma yapmayacaktım; sonradan, NTV'deki "Yorum Farkı" Programı tatile girdi ama zaten yeterince konuşmacı olduğu için doğrusu bir de ben konuşmak istemedim...

Konuşmaları dinleyince ne denli doğru karar verdiğimi de gördüm:

Konuşanlar İlhan Selçuk'u bütün yönleriyle çok güzel anlattılar; ilave konuşmalar fazla gelirdi.

Töreni izlerken yaşamın acımasızlığını düşündüm:

Bir birikim, hem de büyük bir birikim, nasıl toprağın altına girerek yok oluyordu...

Elbette eserler, düşünceler yok olmuyordu ama onları yaratan kişinin üretimi duruyordu.

Düşünceler, öneriler, insanların ölümlerinden sonra da bu düşünce ve önerileri benimseyenler tarafından yaşatılıyordu...

Cumhuriyet gazetesi gibi kurumlar da varlıklarını sürdürüyordu...

Kitaplar basılmaya ve okunmaya devam ediyordu...

Ama artık o beyin yeni üretimler yapamıyordu...

Ne kadar acı!

Üstelik Türkiye'nin iyice seviyesini yitiren, yozlaşan, iktidar dalkavuğu haline gelen medyasında İlhan Selçuk'a ve onun üzerinden Cumhuriyet gazetesine saldırılar durmak bilmiyordu.

Kimi İlhan Selçuk'un "Ergenekoncu" olduğundan dem vuruyor...

Kimi annesinin etnik kökeninin sorgulanmasına kadar insafsız ve izansız saldırılarda bulunuyordu.

Oysa "Ergenekoncu" olmak iddiası bütünüyle uydurma bir saldırıdır:

Çünkü her şeyden önce "Ergenekon" diye bir örgütün olup olmadığı belli değildir...

Nitekim bu nedenle, mahkeme böyle bir örgütün varlığına ilişkin kanıt olmadığı için bu adın resmen kullanılmasının yanlış olduğu konusunda karar vermiştir.

Ayrıca iktidar dalkavuklarının ve Gülen Cemaati mensuplarının sürekli dayattıkları gibi herhangi bir örgütün varlığı da kanıtlanamamıştır:

"Ergenekon" denilen ve kaç tane olduğun artık benim de unuttuğum davalarda tutuklu yargılanan kişilerin, bırakın bir örgüt içinde olmaları, önemli bir bölümünün birbirini tanımadığı, bir bölümünün ise zaten birbirinin hasmı olduğu açıkça ortaya çıkmıştır.

İlhan Selçuk'un tutuklanması, aynen bugün öteki tutuklular açısından gözlemlendiği gibi, "at içeri unut" anlayışını yansıtıyordu; hem yaşlı hem de hasta olmasının yarattığı korku onun içerde tutulmasını önledi sanıyorum.

Ama zaten bırakıldıktan bir hafta sonra yine bir kalp krizi geçirdi ve ondan sonra da bir daha iflah olmadı...

Aramızdan ayrılmış olmasına karşın ona ve Cumhuriyet gazetesine karşı duyulan kin azalmış görünmüyor...

Aleyhte yazılanlar, çizilenler, söylenenler, beni gerçekten insanoğlunun temel özellikleri hakkında umutsuzluğa ve korkuya sevkediyor.

İlhan Bey, tanıdığım en zarif, en nazik, en terbiyeli, en müsamahalı, en sabırlı kişilerden biriydi...

Kendisine saldıranları, haksızlık edenleri ince bir tebessümle izlerdi...

Ben de onun gibi yapmaya çalışıyorum ama ne kadar beceriyorum, bilemem!

Bildiğim bir şey varsa, onun dostluğunu, onla konuşmayı, dertleşmeyi çok özlüyorum.


  Bu siteden yapılacak alıntılarda kaynak gösterilmesi ahlak kurallarına uygun olacaktır.

Emre Kongar ile iletişim icin e-posta, site yöneticisi ile iletişim için e-posta

Son güncelleme tarihi 10 Aralık 2018

Valid HTML 4.01 Transitional