Geçen hafta bu sitedeki "Güncel" yazımda Erdal İnönü'nün CHP'den istifasının kesinleştiğini ve gerek sağda gerekse solda artık yeni parti oluşumlarının gündeme geleceğini söylemiştim.

Söylediklerim aynen gerçekleşti.

Daha önce "Aydınlanma" yazılarımda, Papa suikastının ve Mehmet Ali Ağca'nın "Fatima'nın üçüncü sırrı" ile özdeşleştirileceğini yazmıştım, Ağca İtalya'da tahliye edilip Türkiye'ye gönderilmeden iki hafta önce.

Aynen gerçekleşti o yazdıklarım da.

Beş haftadır "Ermeni Sorunu" üzerinde yazıyorum, geçen hafta Ermenistan'daki politikacıların Türkiye üzerindeki toprak istekleri dile getirildi.

Daha böyle önceden görerek yazdığım pek çok konu var: Deniz Baykal'ın CHP'nin başına döneceği ve benzerleri gibi.

Bütün bunları övünmek için söylemiyorum, çünkü bunlar övünülecek şeyler değil. Biraz dikkatli bir gözlemci, bunların hepsini benden çok daha önce ve çok daha kesin bir biçimde görebilirdi.

Peki niçin kimsenin sesi çıkmıyor?

Yozlaşan basın ve yozlaşan politika ittifak halinde, toplumu (yani bizi) kendi çıkarlarına göre biçimlendirmekle o denli meşguller ki, kimse bunlara dikkat etmiyor, dikkat etse bile görmüyor, görse bile söylemiyor.

Böylece iki ayrı Türkiye ortaya çıkıyor:

Bir "gerçek Türkiye", bir de "medyanın ve liderlerin Türkiye'si".

Bu iki Türkiye arasındaki "makas" çok açılırsa, (ki açılıyor) aynen resmi döviz kuru ile gerçek kur arasındaki makas açıldığında ekonomide yaşanan krize benzer bir kriz siyasette ve toplumda yaşanacak.

Soldaki, sağdaki, ortadaki siyasal liderlerimizle, medya patronlarına ve gerek solda gerek sağda yeni parti oluşumlarının peşinde ve içinde olanlara saygıyla duyurulur.